Geschichte - Verschiedenes - Mundart 3

Sophie Tremblau
"En röhej'e Neit"

"Röske", sät da Matthes, "solle mer net, solang dat schöne Wä'eraanhält, e paar Dag
Ferije make?" Dat Röske es tireck enverstange. Et weeß sojar ald, wo se hinfahre könne.
"Kick ens, wat he en de Ziedung steht, Matthes: Erholen Sie sich in den herbstbunten
Wäldern der Eifel. Bei uns finden Sie vollkommene Ruhe und Entspannung." "Dat höt
sech werklech jod aan, Röske. Weeßte wat, do fahre mer hin."
Am angre Dag ald steije se em "Gasthof Waldesrauschen" af. Sie krieje e nett Zemmer
on e jod Meddagesse. Noher jonnt se stondewiet spazeere on komme ze käche on ze
kruffe we'er en dem kleene Dörp aan. Allebeds send se honksmöd on lijen öm sibbe
Uhr ovends em Bett.
Äwer se könne net enschlope. Jenau ongerm Schlopzemmer litt nämlich dat Sälche - on
en dem Sälche schingk jetz allerhand loß ze senn. Se höre Lache on Juhze. On dann setz
de Musik en - möt Kontrbaß on decke Tromm. Dat Röske wör vor Schreck bal am Bett
erut jefalle. Da Matthes brömelt jett von "vollkommene Ruhe und Entspannung" on wat
son Bure sech wall do dronger Vorstelle.
Die Tröterei do onge nömmt jar ke Eng. Em Jäj'edeel, dat Jedüsch wödd immer lauter.
Da Matthes on dat Röske hannt de jrötzde Angs, dat die Bud' över koz oder lang en
sech zesamme fällt. An Schlope es janet ze denke, och wenn die zwei sech noch so deep
ongerm Plümmo verkniffe.
Etschiät zehn Uhr, et wödd elf Uhr. Onge denkt kenne an Fierovend. Em Jäj'edeel, jetzt
schinge se och noch allemole am danze ze senn. "Leve Matthes", kühmt dat Röske,
"merkste, wie dat Jebünn am davere es? Wenn dat eso wieder jeht, dann kracht ons noch
d'r Bo'm en. On dann sto'mer en de Neitsjacke onge an de Schenk."
Medderneit - een Uhr - half er zwei. Jetz kann da Matthes net mie an sech halde: "So,
jetz bön ech et satt. Jetz well ech denne do onge ens d'r Worm sahne." Da Weet höt sech
dem Matthes si Jebröll aan on wööd ke bitzke verläje. "Leve Här, ech weeß, et es jett
lösteg hütt ovend. Äwer ons Lütt wolle sech och ens ameseere." "Dann well ech dat ens
ängere. Ech jonn jetz no de Pollezei." "No de Pollezei? De Polezei es doch ald lan he.

Die hannt doch hütt he Kameradschaftsovend." "Wat?" schreit da Matthes, "Dat es de
Pollezei? On de make so'ne Radau? Dat sollte mer ons ens reskeere! - Dann mott ech
äve de Fürwehr rope; die kann jo dann ens möt de Spröötz dertösch e jitsche."
"De Fürwehr? Leve Här, kickt och ens ons Musikkapell aan. Dat send alles Lütt von de
Fürwehr." "Dat wööd jo immer schönnder! Dann mott ech mech morje froh beem
Börjermeester beschwere. Da kann och jo dann ens D'r Masch blose."
"Beschwere wollt' eer och? Beem Bürjermeester? Ene Ogebleck, Här, dat könnt err
tireck hann."
Da Weet bockt sech on packt ene Bur am Kolett, da henge de Schenk zesamejesonke
es. "So! Jetz könnt eer och beschwere, leve Här, he dat es onse Börjemeester!"

Sophie Tremplau